وحش وطیر وملک ودیو ودد وجن و بشر کرسی وعرش وزمین وفلک و لوح وقلم
از پی دعوی پیغمـــــــبری ات کرد اقرار هفته وسال و مه وروز و شب وشادی وغم
صبح روی تو بود مطلع والشمس وقمر شام زلف تو بود جاعـــــل "و الّیل و ظلم"
خــــــــم ابروی ترا بنده هلال شب عید تاب گیسوی ترا حلـــــــقه؛ کمان رستم
غمزۀ چشم ترا ترک فلک حلـقه بگوش کوکب حسن ترا؛ طـــــــارم گردون ادهم
طاق ایوان ترا فـرش زمــین ثبت بهشت بام ایوان ترا، بام نه افـــــــــــــلاک خیم
قامت قدر ترا خلعـــــــــت لولاک شرف سفره ی جــــــــود ترا مائده؛ "آلا و نعم"
بر گل عارض صــد برگ تو از شرم عرق می چکد بر رخ گل اشک ز چشم شبنم
آفـــــرین باد به صنعی کــه بدین زیبایی صورت خـــــــــوب ترا کرده بدینگونه رقم
باچنین عشوه اگر جلـوه کنی درعرصات می کشی از بدن خلــــــــق قبای ماتم
چیست عصیان خـــلایق به صف روزجزا گر گشایی به شفاعت لب پرخنده ز هم
قدر یک آه ترا گر به جـــــــــزا اجر دهند بر سر عـــــــرش رسد پله ی میزان اثم
کـــرده تا بر مه روی تو جســــارت عتبه خورد سر تا به قدم جسم پلیدش ضیغم
پاس اولاد ترا گـــــــر نکند هــست یزید نوح را از ستم قــــــوم بد اندیش چه غم
تیشه برریشه ی اندیشه خودزد فرعون گرچه بنمـــود جفا پیشه بر اسباط ستم
گر پشیمان نشدی بولهـــب ازبی ادبی بود باجهـــل و شقاوت دل قومش مدغم
سر مردان جهــانی که به هنگام سوال سر نزد از لب جانبخـــش تو، لا و لن و لم
با وجـــــود کف جـــود تو به گاه بخشش می کشد بحر خجـــالت که زند دم از غم
از گرانباری احـساس مـــــــــتاع کرمت بر سر خاک نهد بخـــــــدی افلاک شکم
میزند حلقه به دروازۀ فضلت شب و روز چون نســــــــیم از پی دریوزه روان حاتم
فکر وعقل است ز ادراک جلالت مبهوت پیش عشق است رمـوزات کمالت مبهم
جم به یاد لب لعــل تو به کف جام گرفت کرد از نام تو بر کلک سلیــــــــمان خاتم
به کف دست تو شد ریگ بیــــــابان گویا وزسرانگشت تو شد گِردۀ مـه، پاره زهم
دم جان دادن اگر توبه نماید صــــــــد بار دشمـــــــــن آل ترا می ندهد سود ندم
ای رسول مدنی ای که ترا داده خـــــدا رتبه ی خواجه گی بر مطـــلق اهل عالم
بی کم و کیف تویی هم به حسب هم به نسب
خواجه ی هـــــــــــــر دو سرا، قافله سالار امم
مرکز دور و تسلسل به عمــــوم هم به خصوص
اصل و فــــــــرع تو بود هم به اخص هم به اعم
سر افـــــلاک شد از طــرز نگاهت پامال دل افـــــــلاک شد از رمز هـــوایت هزّم
مهرومه گِردِقدت مجمرهگردان شب وروز کِه ومِه پیش رخت غالیه افشان چوخِدم
بی وصــــــال تو بود مُلـــک بقا فُلک فنا بی جمـــال تو بود باغ نعــــــــم داغ نقم
نسل پاک تو بود شــــاه زمین، ماه زمن اصل خاک تو بود فخــــر عرب، صدر عجم
تا که آویزه ی گــــوش حسنین تـو شود می کشد دست قضا،لؤلؤ و مرجان از یم
فخر این بس که بودخادمه ی فاطمه ات ساره و آسیه و هاجــــــــر و حور و مریم
تا دم از دوستی آل تو زد ابراهـــــــــیم شد بر او آتش نمـــــــــــرود به از باغ ارم
رتبه ی فخر تو از قامت کونین گـــذشت تا نهــــــادی ز شرف بر سر قوسین قدم
شب معراج نهادی چو قدم برسر عرش شد زخاک قـدمت عرش معظّـــم اعظم
حبذا شاهســــواری که به یک گام زدن سود نعــل قدمش فـــــــرق بساط عالم
شوکت شلشـلۀ شرع شریف تو گرفت تخت جمشـــــــید و کلاه کی و تاج دیلم
عَلم فتــــــــح ترا روز وغا در صف جنگ می وزد مروحـــــه ی بال مــلک بر پرچم
از نهیب غضب شحــــــنه ی بیم عدلت می خورد شیر نر از همـهـمه ی آهو، رم
سر اندیشه به ایوان جــــــــلالت نرسد گر ز نه کرسی افـــــــــلاک بسازد سلّم
من بیچاره کجا وصف شهی چون تو کجا تویی آنشهکه خداخوانده به ذات توقسم
چه ثنا گویم ات ای آنکــــــه زبان "بلبل"
هست در مرتبه ی حــــدّ مدیحـت ابکم