در مدح حضرت علی "ع": (شهر علوم مصطفوی را علی در است)

شهر علوم مصطفوی را علــــی در است          داماد و ابن عـــــــــمّ و وصیّ پیمبر است

غیر از رسول هاشمی و ذات ذوالجــــلال          کس راوقوف نیست که اوراچه مظهراست

من کیستم که مدحـــــــت ذات علی کنم          جایی که جــــــــبرییل امینش ثناگر است

از خارجی مپرس ز اوصــــــــــاف مرتضی          با ناصبی مگــــــو که علی میر منبر است

بوی گلاب کی به مشاب جعـــــــــل رسد          خفاش را کجــــــــــا خبر از نور خاور است

گنجینه ی محــــــــبت او در دل نبی ست          بر قول من گواه خــــــــــــداوند اکبر است

از خادمان اوست به جـــــان جبرییل و بس          از دوستان مخــــــــــــلص او پور آذر است

روز ازل به آب ولای علــــــــــــــــــی و آل          نشنیده ای که طـــــینت آدم مخمّر است

الیاس و خضر وحضرت ادریس"ع" هـریکی          از یک نـــــگاه نرگس مستش معمّر است

فراش آســتانه ی قــــــــــدرش به روزگار          جمشید و کیقـباد و فریدون و سنجر است

چندین هزار یوسف مصـــــری بدان جمال          مبهوت نقش صـــــــورت زیبای قنبر است

از نگهت نسیم شمـــــــــــــیم دو زلف او           کاخ دماغ باغ سعـــــــــــادت معطّر است

خورشید پرتوی ز رخ حـــق پرست اوست          کز پرتو رخش هــــــــــمه عالم منوّر است

در باغ دلبـــــــــــــری قد طـــوبی مثال او          شمشاد نازپرور و سرو صنـــــــــوبر است

دست خداست دست علی دست دست اوست          پس هر تصرفی کــــــــه نماید مخیّر است

مدحش نه اینکه داده به سائل چهـل شتر          وصفش نه اینکه معجزه اش بندبربر است

از صرصر حوادث صمصــــــــام صولت اش          بنیاد کفـــر زیر و زبر تا به محـــــشر است

روزی کـــــه از نیام برآورد ذوالفقـــــــــــار          از شرق تا به غرب جــهانش مسخّر است

بر دست او امور نظام دو عــــــــالم است          بر کار وی قضای الهـــــــــــی مقدّر است

مفتی شرع محکمه ی دین مصـطفاست          شیر خـــــــــــدا و قاضی باز و کبوتر است

شاهی که پا به دوش حبــــــــیب اله نهاد          غافل مشو که شوهـر زهرای اطهر است

در روز رزم خـــــــــــندق و در روز رستخیز          میر غضــــــنفر است و امام مطهّـر است

آن خسروی که ملک سلیمان عطای اوست          آخرکجا به حاتم طایی برابر است

حاتم کی بود؟ مرتبه و جــــود او چی بود؟          از کمترین سخــــــــــاوت او خاتم زر است

در گاه جود ما حصل جمـــــــــــــله کاینات          درپیش چشم همّت اش ازذره کمتر است

گر طالب حقیـــــــــــــــقت کبریت احمری          خاک درش بجــــوی که کبریت احمر است

پیش کمال قدرت او چـــــــــــیست کیـمیا          قارون صفت گــــدای درش کیمیا گر است

آن سروری که غاشیۀ هـمّتش به دهــــر          برگوش هوش افسرسلطان سکندر است

طغرا نویس قافیه فـــــــــرمان صفوت اش          مستوفی ممالک هــــــرچار کشور است

بغض اش بود جهـــنم و حبش بود بهشت          بر طبق این مقوله حــــــــدیث پیمبر است

یعـــــــــنی به نص آیه ی "اکملت دینکم"          بعد از نبــــی وصی بلا فصـل، حیدر است

بی عزم طوف مرقد آن شحـــــــنة النجف          حاجی اگر به کعـــبه رود کمتر از خر است

بی باده ی محبت او جـــــــــام سلسبیل          بر خیل انبیاء به خـــــــدا کی میسر است

خنجربه حنجری که به غیر ازتومنجر است          آتش در آن دلی که در آن بغض حیدر است

یک ذره از ولای تو یا مرتضــــــــی علـــی          از صد هــــزار ساله عبادت فزون تر است

از منجنیق چـــــــرخ فلک سنگ فتــنه باد          برآن سری که کین علی اندران سر است

روزی که سر بر آورم از جـــــوف تیره خاک          دست و دلــم به دامن شبیر و شبر است

یعنی به نص آیه ی تطهـــــــــــیر نزد حق          دارای عصمت اب و جد است و مادر است

بعد از علی محـــــــــــــــمد باقر بود امام          گر منکری مقام تو در قعــــــر سقر است

دین خدا ز مذهــــــــب جعـــفر رواج یافت          لعنت بر آنکه منکر موسی بن جعفر است

ای دل بیا که حــــــــــــــاصل دنیا و آخرت          بر خــاک آســـــــــتانه و ایوان آن در است

از یک طواف مرقــــــــد سلطـــان دین رضا        هفتادهزار و هفتصدوهفت حج اکبر است

هرآنکسی که منکر جـــــــــود تقی شود          میدان یقین که مادر ناپاک او غــــــر است

آن را که دوستی نقی نیست در سرشت          گر زاهد زمانه بود خـــــــــاک بر سر است

دستی که دامن حسن العســکری گرفت          او رنگ زیب ممــــلکت هفت کشور است

هر دیده ای که روی امـام زمـان"عج" ندید          چشم دلش همیشه به خون جگرتر است

در گلشن فضــــــــــــــایل مدح علی و آل

"بلبل" عجب لطیـــفه تراز و سخنور است

ساقی کوثر منم (باز به گردون کشید رایت نور آفتاب)

باز به گردون کشــــــــــــید رایتِ نور آفتاب          بر افق چـــــــــــرخ زد خیمه ی زرین طناب

بال مرصّــع گشود مـــــــــــــرغ ملمّع بدن          شهپر طاووس ریخت طاهر شاهین شتاب

باز سپید سپهر بال چو درهـــــــــم گشود          زاغ سیه بالِ شب رست زچنـــــــگ عقاب

رایت رومی روز تا کـــــــــــــــه نمودار شد          با تن سیــــــــــماب گون از ته ی دریای آب

لشکـــــــــر دارای شب رو به عزیمت نهاد          یکسره آسیــــــمه سر با دلی پر اضطراب

جانب ملک عـــــــــــدم فوج حبش زد قدم          چون ز سپاه عجــــــــــم لشکر افراسیاب

جوهـــــــــــــریِ روز ریخت بر طبق لاجورد          از صدف بحــــــــــــر و کان، لؤلؤ و درّ مذاب

شمع شفق درگرفت،تاب غسق شدخرفت          ای عجب از این شگفت، "اِنّهُ شئٌ عجاب"

از سر گلـــدسته گشت، بانگ مؤذن بلــند          جانب مسجدشدند مردوزن ازشیخ وشاب

صف به صف از هرطرف چون صـف کروبیان          پشت صفــــــوف نماز راست به وجه ثواب

جای نبی را گرفت همچــــــــو رسول خدا          خواجــــــه ی دنیا و دین، شــاه ولایت مآب

بعد ادای نمـــــــــــــــــــاز از پی راز و نیاز          شاه عـــــــــراق و حجاز ماه حضور و غیاب

ماه سپهــــــــــــــــر کرم، شاه سریر امم          داور دارا خـِـــــــدم، خواجه ی عالی جناب

حیـــــــــدر درنده حی، صفـدر فرخنده پی          کز دم شمشـیر وی شیـر دلان خـورده آب

بر سر منبر نشست، تکــــیه به محراب زد          روی به اصحاب کرد،کردبه خلق این خطاب

ساقی کوثر منم، تشـــنه لبان را به حشر          بلکه منـــــــــــم ساقی تشنه لبان سراب

گشته ز سرپنجــــــــــه ی بازوی زور آورم          شهر شریعت حصـین، قلعه ی خیبر خراب

ریش بد اندیش را در صف مـــــــیدان جنگ          کرده به روز دغا، تیغ مـــــن از خون خضاب

آدم اگر از تراب خلـــق شدی عیب نیست          حضرت ختمی مآب خـــــــوانده مرا بوتراب

او پدر و من پسر، او صــــــــدف و من گهر          او شده قشر قشور، مــــن شدم لُبِّ لبُاب

از شرف شرفه ی قصــــر جلال من است          در حـــــــــرکات شرف قـبّه ی این نه قباب

بر همهی کاینات، بر هــــــمه ی ممکنات          آمده عِلـــــم ام محیط، بحر صفت بر حباب

نوح ز توفــــــــــیق من یافت ز توفان نجات          روح ز تشویق من شــــــد به بدن در حجاب

دعوی دانشــــــــوران پیش من اندر جهان          هست به وقت بیان کــــــــــم ز طنین رباب

هندسه ی فکـــر من داده به گیتی سبق          فلسفه ی بکر من برده ز گـــــردون حساب

هست درینجـــا کسی تا کند از من سوال          تا که به حکـــــــم خدا من دهم او را جواب

یک عربی شد به پا، گفت کـــه یا مرتضی          دادی از این نکـــــته ها بر رخ دی آب و تاب

گفت بگو یا علی آنکه در این دم کجاست؟          خادم تان جـــــــــــبرییل آن ملک مستطاب

شاه نجف مرتضی واقـــــــــــف اسرار کن          کرد به او چون نظـــــــر داد به او این جواب

اینکه تویی جــــــــبرییل بنده ی رب جلیل          محرم راز خلـــــــــــیل شاهد قدسی مآب

شد به تبسم عــــــرب گفت که حقا تویی          لایق هر قول و فعـل، عالم هر فصل و باب

پیش نظــرها روان گشت در آندم نهــــــان          همچو پری کو شـــــــود از بصر اندر حجاب

لب به درود و دعا خلـــــــــــــق نمودند باز          غلغله هاشدبلند زان همه ی شیخ وشاب

حاضر وناظر تمام، زان همه ی خاص وعام          جمله نمودند عـــرض کی شۀ عالی جناب

گرچه تویی یا علـــــــــــی وارث علم نبی          باز بگو کز کجــــــــــا بر تو شد این فتح باب

گفت علــــــــــــــی ولی واقف سر خفی          وارث علم نبی عالــــــــــــــــــم ام الکتاب

مطلق اشــــــــــــــیا تمام بود همه جابجا          جمــــله به وجه کمال، گرم مجیب و مجاب

غیر از این کس که بود داشت درینجـا مرور          سدره ز روح الامــــــین بود تهی در حساب

زان سبب آن شخــص را دیدم و بشناختم          کوست همان جــــبرییل آن ملک مستطاب

حضرت خـــــیر البشر واقف هر خیر و شر          داده مرا این خــــــــــبر وقت حضور و غیاب

ای به تو قایم فلــــــک بنده ی رویت ملک          حب تو سنگ محــک آمده بر شیخ و شاب

حضرت خیــــــــــــر النساء دختر خیرالوراء          مادر خـــــــــــــــیرالتّقا، همسر خیرالتّراب

شاه زنان بهشت، مــــریم حوری سرشت          آنکه ثنایش نوشت ، حــــــــق ورق انتخاب

مهتر اولاد او حجّـــــــــــــت قایم که است          هادی دین مبـــــــــــین مهدی مالک رقاب

شاه سپهر کـــــــــــــــــرم ماه سریر امم          خسرو دارا حشم، خضــــــــر سکندر مآب

رابطه جسم و جان ، واســطه انس و جان          قطب زمین و زمان ، غـــوث مجیب و مجاب

یاور هر بی پناه، داور هـــــــــــــر دادخواه          غاور هر دین تباه، وقت غضـــــــب از عتاب

عالم و آدم هــــــــــــمه بر در او در سوال          همچو گدا کز غــــــــــــنی زر طلبد از ثواب

شش جهت و چار رکن هفـــــت نتاق دوار          شش ولد و چار مــــام نه طبق و هفت باب

هست از او برقـــرار، هست از او بر دوام          هست از او کامـــــگار، هست از او کامیاب

ای وصی اوصــــــــــــیا، ای صفی اصفیا          ای ولی اولیاء، ای شـــــــــــۀ عالی جناب

دهرپر از ظلم شد تیــــــــغ بکش از غلاف          هست زمــــــــان ظهور، دورکن از رخ نقاب

منتظرانِ تو را آمــــــــــــــــده جانها به لب          شد همه احــــــــباب تو ز آتش ارمان کباب

سینه ی بریان من، دیده ی گـــــــریان من          چون همـه حیران من سرزده از خور وخواب

شب همه شب تاسحردرهمه شبهای تار          می زنم از شـــــــــوق تو بر ورق گل گلاب

بلبل این بوستان، بنــــــــده ی این آستان          مادح  این داستان کـــــــــرده چنین انتخاب

تا که به وقت ظهور چهـــــره گذارد به خاک          پیش سم مــــــرکب ات بوسه زند بر رکاب

به که از این در کنم خـــــــتم سخن بر دعا          تا که دعا را شــــــــــود اهل دعا مستجاب

تا شرف عــــــــــــــرش را پایه بود بر  علو          تا طرف فــــــــــــرش را سایه بود از شهاب

حاسد قــــــــــــــــدر تو را باد به دوزخ مقر

مادح جـــــــــــــــــاه تو را باد به جنّت مآب 

در وصف شاه اولیاء (شاهی که از شمشیر او؛ گردیده دین حق به پا)

در وصف شاه اولیاء "ع"

شاهی که ازشمشیر او؛گـردیده دین حق به پا          با حب او ایمــــان عجــین، با بغض او کفــــر آشنا

ترصیع اسم سامی اش؛ اعظـم امیـرالمؤمنین          توقیـــــــع نام نامی اش؛ اعلی علــــی مرتضی

جبریل دربان درش، رضوان کمـــــــــینه چاکرش          غلمان غلام قمــبرش، با حشمتش شاهـان گدا

حکمش دوان دربحروبر،امرش روانبرخشک وتر          محـــکوم شمشیرش قــــدر، فرمانبر امرش قضا

ماه سپهر "لوکشف"، شاه ســــریر "مَن عَرَف"          درّ سلونی را صدف، علــــــــــــــم لدونی را دعا

"الفقرُ فخـــــــری" تاج او، تاج شــــرف تاراج او          دوش نبی معــــــــــــراج او، محتاج او شاه و گدا

پیش کفش دریا خجــل، ابر از سخایش منفعـل          از خاک پاکش آب و گل، دریافـــــــــــــته فیض بقا

گیتی گدای درگه اش، گردون خــیام خرگه اش          جِرمِ کواکب جــــــــرگه اش، روز دغا، روز غــــــزا

صدر سپهــــر داد و دین، بدر منــــیر ماء و طین          مقصود حکـــــــــم صادقین، مصداق حصـر "اِنّما"

شاه ســــریر معــــدلت، ماه سپهــــر مکـرمت          جمشـــــــــید تخت سلطنت، خورشید برج ارتقا

"سُندُس"سراندازبـرش،"از قل کفی"تاج سرش          بر دوش قدر قمـــــــــــــبرش، استبرق جنّت ردا

در چشم ماه و مشتری،رویش بهـار شوشتری          جود کفش انگشـتری، قـوت لب اش ذکـــــر خدا

زر پیش جودش ناسره، ببر ازنهیب اش چون بره          در بیشه ی دین حیــــدره، در کعــبه ی ایمان منا

تا تیغ عـــــــــــدل افراخته، ناف ستم بشکافته          از عکس رویش تافته، شمـس و قمــر، نور و ضیا

دین پایدار از تیــــــــــــغ او، تکمیل دین تبلیغ او          در "انّما" یرلیــغ او، از فــــــــــــــرش تا عرش علا

تیغ اش که شکل "لا" بود، گـــــردن زنِ "اِلّا" بود          در نقش استثنا بود، چون حکـــــــم "اِلّا" از "اِلی"

خُلق ازخصالش درطرب،عقل ازکمالش درعجب          طفل دبستانش ادب، شمـــــــع شبسـتانش ذکا

فیروزه ی چــــــــرخ برین، بر خاتم کلکش نگین          تشریف قــــــــــــرآن مبین، بر قامت قــــــدر قبا

بشنو که از طبع ام ز نو سرزد چو مهـــر خاوری          برجسته فرد منتخب، در مــــــــــــــدح شاه اولیا

ای روی مه سیمای تو آییـــــــــــنه ی ایزد نما          وی صورت زیبــــــــــــــای تو دیـباچه ی صنع خدا

از هرچه گویم بهـتری، از مشک تر خوشبوتری          حور بهشتی یا پری؟ یا آفـــــــــــــتابی یا که ماه

طوبی قد دلجـــــــوی تو، کوثر لب نیکـــــوی تو          شیدای روی و موی تو، شام و صبا،صبح و مسا

سرتابه پا بودی یقین،درکار دین چالاک و چُست          ذات تو بــود اندر نخست، پیشــــــینیان را پیشوا

هم شمع بزم عالمــــی، هم نور چشم آدمی          هم اولیاء را خاتمی، هــــــــــــــم انبیاء را مقتدا

فرمان پذیر امر تو، هـــــــــر پنج حس مشترک          برچـــــــار طبع مخــــــــــــتلف؛ احکام تو فرمانروا

در هر سری سودای تو، در هــر دلی مأوای تو          یکباره از غـــــــــــــــوغای تو، لبریز ظرف ما سوا

شمع شفق را روشنی،تاب غسق را جوشنی          در باغ ایمــــــان گلشنی، در غــاب دین شیر دغا

دین از تو رونق یافته، ملک از تو بیـــــــرق یافته          بحر از تو زورق یافته، در لجّـــــــه ی خــوف و رجا

کونین پای انداز تو، کرّوبیان همـــــــــــــــراز تو          نفس نبی دمساز تو، انباز تو خــــــــــــــیرالنساء

شیــرازه ی اوراق دین، صـــدّیقـه ی دین مبین          مظــــــــلومه ی محنت قــرین، عزلت گزین انزوا

نفس نبی را خاتمه، دین خـــــــــــــدا را عالمه          خاتون جنّت فاطــــــــــــــــمه، بنیاد عصمت را بنا

ذکر زبان مــرد و زن؛ نام حسـین است و حسن          هریک به ملک جان و تن، از حــــــق بود فرمانروا

آن خسته ی زهر الـم، وین کشته ی تیـغ ستم          آن واقف لوح و قلــــــم، واین زینت عرض و سما

بعد ازحسین بن علی؛ باشد علی بن الحسین          لاهــــــــوتیان را نور عین، ناســــــوتیان را رهنما

از کربلا تا شام شوم، چندان که در هرمرزو بوم          هم از جهول، هم ازظلوم، دیدی بسی رنج وعنا

از بعد زین العــــــــــابدین؛ باقر بود در ملک دین          قایم مقـــــام پنجــــــمین، نائب مــــناب مصطفا

آن کاشف اسرار "کن"، آن واقف علـــــم لَـدُن ۱

آنجعفرصادق که هست،دین زندهجان ازمشربش        کز صبح صدق مذهـبش شد صــبح صادق با بهاء

از موسی جعفــــر سخن بشنو اگر داری محن          دستی به دامانش بزن تا وا رهی از هـــــــــر بلا

کاظم امام محـــــترم، عیسی دم موسی قدم          محبوس زندان ستــــــــــم، مسموم زهر اشقیا

ایدل اگر خــــــــواهی امان، رو بر در شاه جهان          فخرزمین، ماه زمان، سلطان علی موسی الرّضا

بر چشم ارباب وفا، باشد به هــر صبح و مساء          گرد زوارش توتیا، خاک مزارش کیـــــــــــــــــــمیا

گر عاقلی ای متقی، بنمـــــــــای با حب علی          از صیقل مهـــــــــــــــــر نقی، آییه ی دل را جلا

آن دُرّةُ التّاج قـِــــــــدم، آن قُرّةُ العَین ِ اُمَـــــــم          آن معــــــــــــدن جود و کرم، وآن گوهر کان سخا

در دین و دنیا عسکری، دارد مقـــــــام سروری          بر مطلق انس و پری، یا بر جمــــــــــــیع ما سوا

ذات عدیمُ المِـثل او، باشد به حکــــم "لَم یزل"          مستلزم علم و عمل، مستوجب حمــــــــد و ثنا

از بعد ایشان در جهـان، مهدی بود صاحـبــزمان          البتّه از حق بی گمان، دارد به کف تیـــــــــغ و لوا

این است فهرست سخن،ازمطلق فرض وسنن          بی مهـر ایشان دم مزن، گـر می زنی لاف از ولا

ای هادی مهدی لقب! وی سرور عالی نسب!          تا چـــند باشی در تعـــب؟ تا کی کشی بار جفا؟

تا کـی به غیـــــــبت اندری؟ ای آفتاب سروری          داری جـــــــــــــمال دلبری، برقع ز عارض برگشا

کز انتظارت در چمـــــــــــن ، استاده بر پا نارون          بلبل شده غلغـــــــــل فگن، گل کرده پیراهن قبا

باز آی تا بیرون رود از دهــــــــــــر آشوب و فتن          برخیز تا برپا شود هنــــــــــــــــــگامه ی روز جزا

بگشای بازوی یلی، بردار شمـــشیر علــــــی          تا باز گردد منجلی، سطــــــــــــح زمین روی هوا

ازظلم وجوروشور وشر،وزکفروفسق وشرکوشک          وز مکر و بیداد و ستم، وز حیـــــــــله و ریب و ریا

بنشین به تخـــت معدلت، تا ریزد اندر مقدم ات          جیپال سر، راجا نشان،قیصـــــر کمــر، خاقان کلا

گاهی که آیی درسخن ازحیرت ات گم می کند          طوطی زبان، قمری فغان، صلـــصل بیان، بلبل نوا

چون تو درآیی درجهان، گردد مطیع ات بی گمان          پیل دمان، ببر بیان، شیــــــــــــــــر ژیان، دیو دغا

بیرون خرام از دلبری، تا هــــــدیه پیش ات آورد          رفتار کوک، آهو روش، طاووس شهـــــپر، پر هما

برقع ز چهـــــــره دور کن، تا بر رخت شیدا شود          شاه حبش، ماه ختن، شــــــــوخ چگل، ترک ختا

لب بر تبسم باز کن، باشد کــــــــه تا بیرون رود          شهدازعنب،طعم ازرطب،قندازقصب،صوت ازصدا

وقتی که ظاهر می شوی، بر حضرتت می آورد          ادریس دل،الیاس دم، عیسی نفس، خضر اقتدا

"بلبل"؛ ثنا خـــــــوان تو ام، دلداغ هجـران تو ام          ممنون احســــــــــــــان تو ام، ای بینوایان را نوا

هجر مرا پایان تویی، وصل مرا حــــــرمان تویی          درد مرا درمـــان تویی، ای دردمنــــــــــدان را دوا

از شعـــــــر جامی آورم، بر جسته فرد منتخب          تا آنکه باشد فی المــــــــثل، بر طبق گفتارم گوا

دل خستگان را شاد کن، ما را ز غـــــم آزاد کن

از بندگان ات یاد کن، بخــــــــــــرام در کوی وفا

پینوشت:

۱- مصراع دوم این بیت در نسخه ی چاپی که پیش من موجود است، نوشته نشده است.

ستایش (ای نام خوشت ذکر زبان همه اشیا)

ستایش

ای نام خوشت ذکر زبان هـــــمه اشیا        وی یاد غـم ات صیــــقل آیینه ی دلها

بر صفحه ی دل نقش جمـال تو مُنقش        وز لوح جـــــبین عکس جلال تو هویدا

بر دفتر هستی صفـــت ذات تو مرقوم        گردیده وجـــــــود همه اشیا ز تو پیدا

انوار تجــــلّی جـــــــلال تو عیان است        روز ازل از ناصـــــــــــــیه ی آدم و حوّا

در حوصــله ی عقل صفات تو نه گنـجد        زیرا که تویی بر هــــــمه اوصاف توانا

بر کُنهِ کمــــــــــال ات نبرد پیر خرد پی        کی پشه ی لاغـــر پرد از موقف عنقا

هرچندکه در چشم دل ایدوست عیانی        هرگــــــــز نتوان دید ترا دیده ی اعما

القاب جنابت صمـــــــــد و قادر و قیّوم        چــــــون نام شریفت علی عالی اعلا

سر گرم ثنای تو دل خلـــــــق دو عالم        مشـــــــتاق لقای تو دل عامی و دانا

در قید غم ات برهــمن از رشته ی زنار        در بندگی ات راهب و ترسا به کلیسا

در هر چمنی دایره ی عشق تو موجود        در هــــــــر وطنی پایه ی پرکار تو برپا

ملک قــــــــــدم از ذات قدیم تو مقدم        کتم عـــــــــدم از فیض وجود تو مخلّا

در باده ی هجــــر تو محنت کش کنعان        در زاویه ی زجـر تو شاهنشه ی بطحا

پروانه ی قـرص قمرت خوشه ی پروین        شمع حَرمَت مشعله برجبهه ی بیضا

بر وحدت تو خلـق جهان جمله گواه اند        زیرا کـــــه تویی در دو جهان واحد یکتا

طــــوفانِ بلاخیز ِ غم ات دیده ی وامق        حسن چمن آرای رُخت چهره ی عذرا

شرمنده ی انعام تو شاهـــان دو عالم        پرورده ی خوان کرم ات مومن و ترسا

توحید تو ثابت به قـــــــــــوانین و دلایل        تمجید تو واجـــــب به براهین و معما

تسبیح تو در حوصـله ی آیه ی عشاق        تقدیس تو در صومعــــــه ی عالم بالا

اوضـــــــــاع سمـاوات عُلا از تو منظم         انواع ریاحیـــــــن بهشت از تو مصفا

واقف تویی از حـــــــالِ دلِ مور پریشان        در ظلـمت شب ازجگر صخره ی سما

اندر دل شب ناله کند مُــــرغ سحرخیز        در عشق تو مانند فغــــــانِ زنِ سکلا

ای بار خدایا چه شود کز رۀ الطـــــــاف

بخشی گنه ی "بلبل" آشفته ی شیدا